همسنگار، فصل اول، قسمت چهارم: عبدالله کرمی، Hamsangar S1E4 | Abdollah Karami

بعضی آدما سرنوشت لوشون می‌ده تا چندصباحی بیان یه جای دیگه و بعد برن، اما دلشون داخل اون شهر جا می‌مونه. عبدالله «جومونگ» شاهینی‌ها هم، از خوزستان اومد؛ چهار سال موند، اما قد چهل سال خاطره و دلتنگی به این خاک گره زد. هوادارا عشقش می‌خوردن چون با هشت‌تا بخیه داخل پاش جنگید، بازوبند کاپیتانی بست و به کلی پیشنهادای رفتن، پشت کرد. هنوز هم ماشین پلاک نمره‌ی ۴۸ قدیمیش نگه داشته؛ تا هم به خوش و هم تمام بوشهریا بگه هرچه از ای بندر دارم سیم عزیزن. در «همسنگار»، پای قصه مردی می‌شینیم که اهل دزفولن، اما انگار یه تکه از دلش هنوز کنار سکوهای شاهین داخل استادیوم پیر بوشهر جا مونده. ****** Fate lets some people come to a place for a short while and then move on — yet their heart stays behind in that city. Abdollah “Jomong,” beloved by Shahin’s fans, also came from Khuzestan. He stayed only four years, but tied forty years’ worth of memory and longing to this land. The fans adored him because he fought on with eight stitches in his leg, wore the captain’s armband, and turned down every offer to leave. He still keeps his old car with the plate number 48 — as if to tell himself, and every person in Bushehr, that everything from this port city is dear to him. This Friday, on “Hamsangar,” we sit with the story of a man from Dezful whose heart, it seems, is still left behind by the terraces of Shahin, inside Bushehr’s old stadium.