مناجات مریدین

مناجات مریدین، از دیگر مناجات‌های پانزده‌گانه‌ای می‌باشد که از امام سجاد (ع) نقل شده است. متن: مناجات مریدین: به نام خداى بخشنده مهربان سُبْحَانَکَ مَا أَضْیَقَ الطُّرُقَ عَلَى مَنْ لَمْ تَکُنْ دَلِیلَهُ وَ مَا أَوْضَحَ الْحَقَّ عِنْدَ مَنْ هَدَیْتَهُ سَبِیلَهُ‏ پاک و منزهى اى پروردگار اگر تو راهنما نباشى چقدر راهها تنگ و دشوار است و اگر تو هدایت کنى چقدر راه حق واضح و هویداست إِلَهِی فَاسْلُکْ بِنَا سُبُلَ الْوُصُولِ إِلَیْکَ وَ سَیِّرْنَا فِی أَقْرَبِ الطُّرُقِ لِلْوُفُودِ عَلَیْکَ‏ خدایا ما را مستقیم به راه وصالت ببر و به نزدیکترین طریق براى ورود بر حضرتت رهسپار گردان قَرِّبْ عَلَیْنَا الْبَعِیدَ وَ سَهِّلْ عَلَیْنَا الْعَسِیرَ الشَّدِیدَ وَ أَلْحِقْنَا بِعِبَادِکَ الَّذِینَ هُمْ بَالْبِدَارِ إِلَیْکَ یُسَارِعُونَ‏ دور را به ما نزدیک ساز و سخت و مشکل را بر ما آسان فرما و ما را به آن بندگان خاصت که با سرعت بسوى‏تو مبادرت مى‏جویند وَ بَابَکَ عَلَى الدَّوَامِ یَطْرُقُونَ وَ إِیَّاکَ فِی اللَّیْلِ وَ النَّهَارِ یَعْبُدُونَ وَ هُمْ مِنْ هَیْبَتِکَ مُشْفِقُونَ‏ و دائم حلقه بر در تو میزنند و شب و روز تو را پرستش مى‏کنند و از هیبت و عظمتت ترسان و هراسانند ملحق فرما الَّذِینَ صَفَّیْتَ لَهُمُ الْمَشَارِبَ وَ بَلَّغْتَهُمُ الرَّغَائِبَ وَ أَنْجَحْتَ لَهُمُ الْمَطَالِبَ‏ همان بندگان پاک که آب از سرچشمه صفاى توحید نوشاندى و به آرزویشان رسانیدى و حاجتهایشان برآوردى وَ قَضَیْتَ لَهُمْ مِنْ فَضْلِکَ الْمَآرِبَ وَ مَلَأْتَ لَهُمْ ضَمَائِرَهُمْ مِنْ حُبِّکَ‏ و به مقاصد عالیه‏شان به فضل و کرمت نایل ساختى و پر فرمودى دلهاشان را از محبت خود وَ رَوَّیْتَهُمْ مِنْ صَافِی شِرْبِکَ فَبِکَ إِلَى لَذِیذِ مُنَاجَاتِکَ وَصَلُوا وَ مِنْکَ أَقْصَى مَقَاصِدِهِمْ حَصَّلُوا و آن تشنگان جرعه وصالت را از آب صاف خود سیراب گردانیدى پس به لطف تو به مقام لذت مناجاتت رسیدند و از کرمت منتهاى مقصودشان را که مشاهده توست یافتند فَیَا مَنْ هُوَ عَلَى الْمُقْبِلِینَ عَلَیْهِ مُقْبِلٌ وَ بِالْعَطْفِ عَلَیْهِمْ عَائِدٌ مُفْضِلٌ‏ پس اى خدایى که به هر که رو سوى تو آورد توجه و اقبال کرده و با عطوفت و مهر فضل و احسان مى‏کنى وَ بِالْغَافِلِینَ عَنْ ذِکْرِهِ رَحِیمٌ رَءُوفٌ وَ بِجَذْبِهِمْ إِلَى بَابِهِ وَدُودٌ عَطُوفٌ‏ و به آنان که از یاد تو غافلند هم رءوف و مهربان هستى و با عاطفه و لطف و جاذبه محبت آنها را نیز به درگاهت مى‏کشانى أَسْأَلُکَ أَنْ تَجْعَلَنِی مِنْ أَوْفَرِهِمْ مِنْکَ حَظّاً وَ أَعْلاَهُمْ عِنْدَکَ مَنْزِلاً وَ أَجْزَلِهِمْ مِنْ وُدِّکَ قِسْماً وَ أَفْضَلِهِمْ فِی مَعْرِفَتِکَ نَصِیباً و از تو (اى خدا) درخواست مى‏کنم که بهره مرا از فضل خود بیشتر و منزلتم را نزد خویش بالاتر از همه آنان قرار دهى و قسمتم را از دوستى و عشق و محبتت بزرگتر و نصیب معرفتم را به تو افزونتر گردانى فَقَدِ انْقَطَعَتْ إِلَیْکَ هِمَّتِی وَ انْصَرَفَتْ نَحْوَکَ رَغْبَتِی‏ که من اى خدا توجهم از همه منقطع بسوى تو و دلم مشتاق توست فَأَنْتَ لاَ غَیْرُکَ مُرَادِی وَ لَکَ لاَ لِسِوَاکَ سَهَرِی وَ سُهَادِی وَ لِقَاؤُکَ قُرَّةُ عَیْنِی‏ تویى مقصودم نه غیر تو از شوق توست بیدار و کم خوابم و لقایت نور دیدگانم وَ وَصْلُکَ مُنَى نَفْسِی وَ إِلَیْکَ شَوْقِی وَ فِی مَحَبَّتِکَ وَلَهِی وَ إِلَى هَوَاکَ صَبَابَتِی‏ و مقام وصالت تنها آرزوى من است شوقم منحصر به تو و سرگردان و واله محبت توام دلباخته هواى توام وَ رِضَاکَ بُغْیَتِی وَ رُؤْیَتُکَ حَاجَتِی وَ جِوَارُکَ طَلَبِی وَ قُرْبُکَ غَایَةُ سُؤْلِی وَ فِی مُنَاجَاتِکَ رَوْحِی وَ رَاحَتِی‏ غرض و مقصدم خوشنودى توست و به مشاهده تو نیازمندم و نعمت جوارت مطلوب من است و مقام قربت منتهاى خواهش من است و حال مناجات با تو فرح و آرامش خاطر من است وَ عِنْدَکَ دَوَاءُ عِلَّتِی وَ شِفَاءُ غُلَّتِی وَ بَرْدُ لَوْعَتِی وَ کَشْفُ کُرْبَتِی‏ و دواى مرض و شفاى‏قلب سوزانم و تسکین حرارت دل و رافع غم و اندوهم پیش توست فَکُنْ أَنِیسِی فِی وَحْشَتِی وَ مُقِیلَ عَثْرَتِی وَ غَافِرَ زَلَّتِی وَ قَابِلَ تَوْبَتِی وَ مُجِیبَ دَعْوَتِی وَ وَلِیَّ عِصْمَتِی‏ پس اى خدا تو در حال وحشت و هولناکى انیس و مونس من باش و بپذیر عذر لغزشهایم و از زشتیهایم درگذر و توبه‏ام قبول و دعایم اجابت فرما و از گناهکارى مرا نگهدارى کن وَ مُغْنِیَ فَاقَتِی وَ لاَ تَقْطَعْنِی عَنْکَ وَ لاَ تُبْعِدْنِی مِنْکَ‏ و از فقر غنى گردان و مرا جدا و دور مگردان از خود یَا نَعِیمِی وَ جَنَّتِی وَ یَا دُنْیَایَ وَ آخِرَتِی (یَا أَرْحَمَ الرَّاحِمِینَ) اى تو نعمت و بهشت و دنیا و آخرت من اى مهربانترین مهربانا