🔺سیاره یک جسم نجومی بزرگ و گرد است که ستاره و یا باقیمانده ان نیست. بهترین نظر

🔺سیاره یک جسم نجومی بزرگ و گرد است که ستاره و یا باقیمانده ان نیست. بهترین نظریه موجود در مورد تشکیل سیاره، فرضیه سحابی است، که فرض می کند که یک ابر بین ستاره ای از یک سحابی فرو می ریزد تا یک پیش سیاره جوان را ایجاد کند که بدور یک دیسک پیش سیاره ای می چرخد. سیارات در این دیسک با تجمع تدریجی موادی که توسط گرانش هدایت می شود، رشد می کنند. منظومه شمسی حداقل هشت سیاره دارد، همه آنها دارای جوی هستند، اگرچه جو عطارد ضعیف است، و برخی از آنها دارای ویژگی هایی مانند کلاهک های یخی، فصول، آتشفشان، طوفان، ساختار درونی و حتی هیدرولوژی هستند. به غیر از زهره و مریخ، سیارات منظومه شمسی میدان های مغناطیسی تولید می کنند و همه به جز زهره و عطارد دارای قمر های طبیعی هستند. سیارات غول پیکر دارای حلقه های سیاره ای هستند که برجسته ترین آنها حلقه های زحل است. احتمالاً کلمه سیاره از کلمه یونانی planḗtai به معنای "سرگردان" گرفته شده است. در دوران باستان، این کلمه به خورشید، ماه و پنج نقطه نوری قابل مشاهده با چشم غیرمسلح که در پس‌زمینه ستارگان حرکت می‌کردند، یعنی عطارد، زهره، مریخ، مشتری و زحل اشاره داشت.