خدا نکند اشکی بلغزد....

خدا نڪند انسانے از خوب بودنش خسته بشود، آدمے بشود ڪه مهربانیش هربار نگران و آزرده خاطرش ڪرده. چرا ڪه آن وقت است ڪه مے ماند بلاتڪلیف، نه بد بودن را بلد است و نه توان خوب ماندنش است، آن وقت است ڪه میگریزد. هجرت از دنیای آدم ها، به خلوتے ڪه درونش پوچ پوچ است سڪوتے ڪه قالبش تنهایے است، ڪه خودخواسته نبوده ڪه لذت بخش نیست. آدم ها را، از خوب بودنشان خسته نڪنیم.