اگر یک سیاهچاله در منظومه ی ما شکل بگیره!
بر‌‌‌اساس تعریفی ساده سیاهچاله به نقطه‌ای از فضا با جاذبه و چگالی بسیار بالا گفته می‌شود که حتی نور هم نمی‌تواند از آن فرار کند. این جاذبه به‌قدری قوی است که تمام مواد را در فضایی کوچک فشرده می‌کند. آلبرت اینشتین برای اولین با در سال 1916 با نظریه نسبیت عام احتمال وجود سیاه‌چاله‌ها را مطرح کرد. عبارت «سیاه چاله» هم چند سال بعد در سال 1967 توسط ستاره‌شناسی آمریکایی به نام جان ویلر ابداع شد. بر‌‌‌اساس نظریه نسبیت عام، جرمی که به‌اندازه کافی فشرده شود می‌تواند فضا زمان را خم کرده و سیاه چاله را تشکیل دهد. به مرز بی‌بازگشت سیاهچاله افق رویداد گفته می‌شد. سیاه‌چاله‌ها هیچ نوری را منعکس نمی‌کنند؛ اما بر‌‌‌اساس آثاری که بر مواد و اجرام اطراف خود می‌گذارند قابل شناسایی هستند. متداول‌ترین راه تشکیل سیاه چاله مرگ ستاره‌ها است. اغلب ستاره‌ها با رسیدن به پایان عمر خود متورم می‌شوند و جرم خود را از دست می‌دهند و در نهایت به شکل کوتوله‌های سفید سرد درمی‌آیند؛ اما ستاره‌های بزرگی که جرم آن‌ها به ده الی بیست برابر جرم خورشید می‌رسد در پایان عمر به ستاره‌های نوترونی یا سیاهچاله تبدیل می‌شوند. وقتی ستارهای کلان‌جرم کل سوخت هسته‌ای خود را مصرف می‌کند، هسته این ستاره ناپایدار شده و دچار درون‌ریزی گرانشی می‌شود در نهایت لایه‌های بیرونی ستاره از بین می‌روند. این ستاره‌ها در پایان عمر در طی انفجاری عظیم به نام ابرنواختر منفجر می‌شوند و سیاه‌چاله‌ها یا ستاره‌های نوترونی را از خود به جا می‌گذارند. ستاره‌شناسان تاکنون سه دسته سیاهچاله را شناسایی کرده‌اند: سیاه‌چاله‌های ستارهای، سیاه‌چاله‌های کلان‌جرم و سیاه‌چاله‌های جرم متوسط. سیاه چاله‌های ستارهای وقتی سوخت ستارهای تمام می‌شود دچار فروپاشی گرانشی می‌شود. این فرایند در ستاره‌های کوچک‌تر (با جرمی سه برابر جرم خورشید)، باعث می‌شود هسته جدید به ستاره نوترونی یا کوتوله سفید تبدیل شود؛ اما با فروپاشی ستاره‌های بزرگ‌تر سیاهچاله ستارهای به وجود می‌آید. سیاه‌چاله‌های ستارهای معمولاً بسیار متراکم هستند. این سیاه‌چاله‌ها در فضایی به قطر یک شهر جرمی سه برابر جرم خورشید را جای می‌دهند. بدین‌ترتیب نیروی گرانشی دیوانه‌واری به وجود می‌آید. سیاه‌چاله‌های ستارهای می‌توانند گاز و غبار اطراف خود را جذب کنند و بزرگ‌تر شوند. به نقل از مرکز اخترفیزیک اسمیتسونین هاروارد، راه شیری دارای چند میلیون سیاهچاله ستارهای است. سیاه‌چاله‌های کلان‌جرم سیاه‌چاله‌های کلان جرم با اینکه از نظر ابعاد هم‌اندازه با خورشید هستند، چند میلیون یا چند میلیارد برابر سنگین‌ترند. به گمان دانشمندان این سیاه‌چاله‌ها در مرکز کهکشان‌ها از جمله راه شیری قرار دارند. دانشمندان هنوز از چگونگی تشکیل این سیاه‌چاله‌ها مطمئن نیستند. این غول‌ها پس از شکل‌گیری، مقدار زیادی از ماده و گاز و غبار اطراف خود را جذب می‌کنند. وجود مقدار زیادی ماده در مرکز کهکشان‌ها باعث شدند این اجرام بسیار غول‌آسا شوند. سیاه‌چاله‌های کلان‌جرم ممکن است حاصل ادغام صدها یا هزاران سیاهچاله کوچک باشند. همچنین ممکن است ابرهای گازی بزرگ دچار فروپاشی شده و مواد را به سرعت جذب خود کرده‌اند. گزینه سوم برای تشکیل این سیاه‌چاله‌ها می‌تواند فروپاشی خوشه‌های ستارهای و گزینه چهارم می‌تواند تشکیل سیاه‌چاله‌های کلان جرم از خوشه‌های بزرگ ماده تاریک باشد. این ماده را می‌توان ازطریق آثار گرانشی بر اجرام دیگر شناسایی کرد بااین‌حال دانشمندان هنوز از ماهیت و عناصر تشکیل‌دهنده آن اطلاعی ندارند زیرا این ماده نوری از خود منتشر نمی‌کند و نمی‌توان به صورت مستقیم به رصد آن پرداخت. #سیاه_چاله #کهکشان_راه_شیری #فضانوردی #سیاره_ستاره #تشکیل_سیاه_چاله