کارتون تام و جری - فصل 1 - قسمت 2

تا پیش از ایده تام و جری، شخصیت‌های موفق دیگری چون میکی‌ماوس (شرکت والت دیزنی) و پورکی پیگ (لونی تونز) وجود داشتند و مترو گلدوین مایر به دنبال ایده‌ای برای جبران عقب افتادگی خود از آنها بود. در آن هنگام، ویلیام هانا و جوزف باربرا (دو جوان زیر 30 سال) در بخش پویانمایی شرکت مترو گلدوین مایر، کار می‌کردند. تا آن دوره، مفهوم ساده درگیری موش و گربه بارها تکرار شده بود اما آن دو توانستند این ایده را به گونه‌ای زیبا و مردم‌پسند ارائه کنند.[1] در آغاز، نام گربه «جَسپِر» و نام موش «جینکس» بود. امکان صدا گذاشتن برای شخصیت‌ها وجود داشت اما چون در آن هنگام فیلمهای کمدی بدون صدا مانند فیلم‌های چارلی چاپلین خیلی محبوب بودند هانا و باربرا تصمیم گرفتند که تام و جری، بی‌کلام باشند. جیغ تام، صدای ویلیام هانا است.[1] نخستین قسمت تام و جری به نام «Puss Gets the Boot (پیشی تیپا می‌خورد)» در 10 فوریه 1940 پخش شد. هانا و باربرا امید زیادی برای موفقیت آن نداشتند. اما هنگامی‌که که یکی از مدیران زن سینمایی آمریکا به نام «Bessa Short» در نامه‌ای از تگزاس از آن‌ها تاریخ پخش قسمت بعدی تام و جری را می‌پرسد هانا و باربرا برای ساخت قسمت‌های بعدی، انگیزه پیدا می‌کنند.[2][3] نخستین سری نخستین سری قسمت‌های تام و جری بین سال‌های 1940 تا 1958 در 114 قسمت ساخته شد. چون ساخت هر قسمت چند هفته طول می‌کشید و نزدیک به 50٬000 دلار آمریکا هزینه داشت شمار قسمت‌های ساخته شده در هر سال، انگشت‌شمار بودند. این سری، بهترین مجموعه کارهای تام و جری در جهان هستند.[1] تعطیلی در مترو گلدوین مایر در میانه دهه 1950 (میلادی) فرد کوئیمبی، تهیه‌کننده مترو گلدوین مایر بازنشسته شد و مترو گلدوین مایر در سال 1957 (میلادی) بودجه بخش پویانمایی شرکت را قطع کرد؛ زیرا مدیران مترو گلدوین مایر، گسترش استفاده مردم از تلویزیون به جای سالن سینما را تهدید می‌دیدند و به این نتیجه رسیده بودند که به جای ساختن قسمت‌های تازه، تا جای ممکن از پخش قسمت‌های پیشین درآمد به دست آورند. با بسته شدن بخش پویانمایی مترو گلدوین مایر، هانا و باربرا شرکت خودشان را راه انداختند.[1] استودیو پراگ در آغاز دهه 1960 (میلادی) مترو گلدوین مایر تصمیم گرفت ساخت تام و جری را بدون هانا و باربرا از سر بگیرد. در سال‌های 1961 (میلادی) و 1962 (میلادی) برای صرفه‌جویی در هزینه‌ها، یک استودیو در پراگ (چکسلواکی) راه‌اندازی شد. برای جلوگیری از سوءتفاهم ارتباط مترو گلدوین مایر با کمونیسم، در میان‌نویس پویانمایی‌ها نام پویانماها از چکی به آمریکایی تغییر داده شدند. در این استودیو 13 قسمت به کارگردانی جین دایچ ساخته شدند که بدترین تام و جری‌های ساخته شده هستند. مشکل، کمبود بودجه و نیروی انسانی، و هچنین ناآشنایی پویانماها از نمونه اصلی تام و جری بود؛ بنابراین ادامه کار در دهه 1960 به چاک جونز سپرده شد.[1] دهه 1970 در دهه 1970 ساخت تام و جری دوباره به هانا و باربرا سپرده شد. در قسمت‌های ساخت این دوره، تام و جری، دوست یکدیگر بودند. علت این دوستی این بود که دیگران از خشونت زیاد قسمت‌های نخستین انتقاد می‌کردند و همچنین دستورالعمل تازه‌ای برای ساخت قسمت‌های تازه در نظر گرفته شد. اما دوستی تام و جری باعث شد این سری، هرگز به اندازه قسمت‌های اصلی موفق نباشد.[1] 2005 در سال 2005 (میلادی) جوزف باربرا برای آخرین‌بار یک قسمت کوتاه تام و جری ساخت که نخستین تام و جری او بدون ویلیام هانا بود.[1]