10 سکانس ماندگار که از دل اشتباهات سینمایی خلق شدند - شماره 9

سال ساخت: 1972 کارگردان: فرانسیس فورد کوپولا بازیگران: مارلون براندو، آل پاچینو، جیمز کان، رابرت دووال، ریچارد کاستلانو، استرلینگ هایدن، جان مارلی امتیاز متاکریتیک به فیلم: 100 از 100 امتیاز IMDb به فیلم: 9.2 از 10 سری فیلم‌های پدرخوانده از معروف‌ترین سه‌گانه‌های سینمایی ماجراهای خانواده‌ی مافیایی آمریکایی ایتالیایی به سرکردگی دون ویتو کورلئونه (با بازی شگفت‌انگیز مارلون براندو) و درگیری‌هایی که برای حفظ قدرت خانوادگی با سایر گروه‌های مافیایی دارد را روایت می‌کند. بعضی از شگفت‌انگیزترین نقش‌آفرینی‌های تاریخ سینما در سری فیلم‌های پدرخوانده فرانسیس فورد کوپولا وجود دارند؛ از مارلون براندو و رابرت دنیرو گرفته تا آل پاچینو و جیمز کان. قسمت اول پدرخوانده در مجموع نامزد 11 جایزه‌ی اسکار شد که از میان آن‌ها جایزه‌ی بهترین فیلم، بهترین بازیگر نقش اول مرد، بهترین فیلم‌نامه‌ی اقتباسی و بهترین موسیقی را برد. البته جوایز اسکار این فیلم با حواشی زیادی همراه بود که مهم‌ترین آن‌ها باطل شدن اسکار بهترین موسیقی و رد جایزه توسط مارلون براندو بود. اما از همه این موارد که بگذریم می‌رسیم به یکی از سکانس‌های پدرخوانده که از معروف‌ترین اشتباهات سینمایی است که به نفع فیلم تمام شد. کوپولا برای نقش لوکا براسی که یکی از گانگسترهای وفادار به کورلئونه است از لنی مونتانا که قهرمان کشتی بود استفاده می‌کند. دلیل این تصمیم هم اندام درشت و عضلانی او بود. مونتانا در اولین سکانسی که در مقابل مارلون براندو قرار می‌گیرد به حدی مضطرب می‌شود که دیالوگ‌هایش را فراموش می‌کند و در نهایت آن‌ها را دست و پا شکسته می‌گوید. این سکانس چند بار دیگر هم تکرار می‌شود و نتیجه هر بار بدتر از بار قبل از آب درمی‌آید تا اینکه کوپولا تصمیم می‌گیرد از این سکانس استفاده کند که اتفاقا تصمیم هوشمندانه‌ای هم است و میزان اضطراب این شخصیت را به بیننده القا می‌کند.